Hersenkraker

Is het de leeftijd? Komt het nog van de narcose? “Whatever” het ook is ik merk dat ik steeds vaker bijvoorbeeld niet op namen kan komen. Dan ben ik een heel verhaal aan het vertellen en dan laten de hersens me in de steek omdat ik ergens simpel niet op kom.

Natuurlijk ben ik dan mijn eigen “dokter” al doet het helemaal geen pijn dat
ik namen en gebeurtenissen wat dieper verstopt heb. Het is lastig. Gelukkig ben ik best handig met woorden en dan maak ik er gewoon een ander verhaal van.
Ben wel een beetje mens die graag de oorzaak ergens van kent en weet.

Dus dat “Whatever” had ik best kunnen weglaten want het maakt me toch wel een klein beetje uit en dus niks “Whatever” het ook is. Die onverschilligheid waarmee ik dus begin is gewoon een dun schilletje. Want ik pel wel graag… Zo ik heel graag tekeningen lees en ontleed.
Het is zo mooi om te doen wanneer een tekening zoveel verteld.
Heerlijk om dit weer te mogen doen , wekelijks een avondje tekenen met een aantal mensen.

Het is eigenlijk bijzonder wanneer iemand een tekening maakt en dit zoveel over je innerlijk kan vertellen.
Het is nog mooier dat mensen gaan uitleggen waarom iets mislukt is of net anders getekend had moeten worden.
Bij therapeutisch tekenen mislukt namelijk een tekening nooit, is het altijd goed.
Er hoeven helemaal geen diepgaande problemen te zijn, het is altijd interessant om naar je zelf te blijven kijken.
Tekenen is een pracht manier en werkt ook nog eens heel ontspannend.

Dat is best mee genomen in een tijd van veel “moeten” De druk is vaak hoog , we moeten best veel eigenlijk. En dat kan soms ook een oorzaak zijn dat we wel eens wat vergeten…Kijk ik puur naar mezelf. Of herkennen jullie het wel?

Ben ik er zeker van dat ik om 14.00 uur een afspraak heb blijk ik toch echt 15.00 uur afgesproken te hebben. De schuld ligt dan niet bij mijn brein . Ik plan niet altijd even goed kan ik rustig stellen.
Ik doe momenteel best veel en had daar een gesprek over met de WMO want ik fiets er wat aan af en mensen zien mij dan van alles doen en denken “ dat valt reuze mee met haar rug” Ik wil gewoon graag een fietsje met wat ondersteuning . Nu is het nog afwachten want het schijnt dat ik alleen in aanmerking kom voor een scootmobiel of driewieler. Nou “scooten” zie ik niet zitten… want dan zit ik inderdaad te veel. En juist bewegen is zo goed. Een driewieler… Ik zie ze regelmatig maar ze zijn laag en zo ik het zie, vraagt het best wat van je rug met die lage zit. Maar goed dat zal ik eerst moeten ervaren en wie weet is dit wel een prima ondersteuning en kan ik er veel gemak van hebben.

Geen idee of ik er nu voor in aanmerking kom, ( een scootmobiel mocht ik tien jaar terug al …maar begrijpen jullie dat ik dit zo dubbel vind? Dan zit ik toch veel te veel…) We wachten af…en dat afwachten ben ik inmiddels in de loop der jaren wel gewend .
Ik merk dat ik steeds beter kan omdenken.

Afhankelijk van wat ik gedaan heb maar ook zeker het weer weet ik bij opstaan al of spieren en gewrichten er wel of geen zin aan hebben. Neem nu vandaag …Gaat een stuk beter dan gisteren bij het opstaan. Soms is er ook geen peil op te trekken en kan een pakje boter uit de koelkast pakken al fout uitpakken. Daarom is het steeds vaker “vandaag doe ik ” en morgen zie ik wel… en soms moet ik van mijzelf.Punt.

Ik heb ooit een programma in het Roessingh gevolgd “ De pijn de baas” en ik blijf zeggen dit traject van een aantal maanden hadden ze wat mij betreft veel eerder mogen doen. Na ingrijpende rugoperaties is het namelijk een heel “gepuzzel” wat wel niet goed is. Ik denk dat ik toch grotendeels de dagen de pijn de baas ben geworden. Natuurlijk met dagen dat ik alles aan elkaar vloek en moedeloos ben . Maar de kracht wel heb mezelf op te pakken.

Ooit was er een periode dat ik geen uur meer kon wandelen … Meer liggend doorbracht ( geen seconde spijt dat ik me ooit in buurland Belgique heb laten opereren, het was een van de beste operaties die ik heb kunnen laten doen) … Ik kan weer een dik uur wandelen, de schoentjes staan alweer klaar om vanavond het aantal stappen weer te tellen .” Ja ja” ga mee met de tijd heb inmiddels een stappenteller op mijn mobiel en die motiveert om dagelijks tot 10.000 stappen te komen. Dat kost nog even een paar maanden (of langer) maar er zijn dagen dat het al lukt! Ook zoiets…teveel plannen is gewoon niet handig zeg maar.

Het heeft me best wat jaartjes gekost om te komen waar ik nu sta en eigenlijk ben ik wel een beetje trots omdat er ook een periode is geweest dat ik eigenlijk niet meer in mijzelf en vooral niet in mijn lichaam geloofde.
Soms betekent het nu iets afzeggen, soms is het simpel de knop om en gaan.

Soms ook keuzes maken want een dag werken op een ZMLK school en twee dagen overblijfkracht was te veel, en niet die paar uurtjes … wel het fietsen door weer en wind. Dan is een fiets tekenen soms meer ontspannend!

Want Jetje heeft best veel goed gedaan in haar leven maar ook heel veel dingen niet. Keuzes die ik maakte en katz verkeerd uitpakten maakten bijvoorbeeld dat ik simpel geen autootje heb.
En ik hou van fietsen omdat het mag maar niet omdat het altijd moet.

In de loop der jaren heb ik gemerkt en ervaren dat “bezig zijn” mij zoveel meer brengt dan me er bij neer te leggen dat ik een bar slechte rug heb, misschien nu opnieuw een nekhernia …Mag binnenkort weer door de MRI.
In de periodes dat ik veel en vaak aan mijn rug geopereerd ben kreeg ik toch vaak te horen dat ik me meer moest gaan verzetten en t gekke is dat sinds ik me verzet, anders kan denken en een andere manier heb gevonden er mee om te gaan, ik regelmatig hoor dat ik te veel doe.
Nu ben ik ook wel een beetje van t ene moment alles aan kunnen en soms dagen niets kunnen , het is eigenlijk zo Jet’s.

Ik pak heus mijn rustmomenten en natuurlijk doe ik soms te veel…wie niet in deze tegenwoordige tijd? Maar aan dat “veels” beleef ik zoveel plezier en dan neem je een slechte dag die soms volgt op de koop toe!
Want voor geraniums is het nog veel te vroeg.

Ik heb een periode gehad dat ik veel en vaak gipskorsetten met en zonder pijp droeg en dan zien mensen het he? Dat is echt een verschil en ik kan rustig stellen dat mijn rug niet veel beter is dan toen. Wel de manier hoe ik er in de loop der jaren anders mee ben gaan om gegaan.

Desalniettemin had ik nooit kunnen dromen nog weer in het arbeidsproces te komen. Besef misschien pas nu hoe vanzelfsprekend een baan ooit 20 jaar lang was … Nu die ene dag werken mij zo goed doet.

Maar goed mijn brein …
We hebben gelukkig Google en enigszins gerustgesteld las ik dat een narcose toch wel een tijdje nodig heeft om het lichaam volledig te laten herstellen. Aangezien het operatie nummer zoveel was en ik nog al eens wat mankeer is het eigenlijk vrij normaal.
Nu blijft het ergens in een hoekje van mijn brein iets te lang zitten.
Soms en best vaak staat het dan alsnog op dat is dan wel weer mee genomen.

Ik lees graag en veel dat schijnt best goed te zijn voor het brein. De concentratie is er inmiddels weer want die was ook even op de vlucht.
Ik heb t ook wel eens met woorden dan kan ik er gewoonweg niet opkomen.
Maar tegenwoordig waag ik me wel eens aan een woordje van kruispuzzelen. Ik lees nogal eens wat bladen en sloeg die puzzels meestal over. Geen geduld voor en had er niet zoveel mee.
Nu pak ik een pennetje en laat zowaar mijn hersens kraken.
Vanmiddag ga ik heus echt een puzzelboekje kopen. ( Wel een waar je prijzen mee kunt winnen! )

Liefs Jet