Vroege vrijdag

Vroege vrijdagochtend al even voor de wekker wakker. Ik kijk nog eens goed op de tijd die mijn mobiel aangeeft.

“Ja toch echt 6.00 uur”. Ik draai me nog eens om maar ik ben gewoon klaar wakker.

Tijd om eruit te gaan en tegelijkertijd besef ik wat ik gedroomd heb.
Een droom met iemand uit mijn verleden met warme herinneringen . Ik word gewoon heel blij wakker.

Dat wakker worden is in de vroege ochtend nogal eens een gevecht met mijzelf. Ben in de vroege ochtend vaak niet de vrolijkste maar ik lach mezelf eens toe en met een glimlach denk ik terug aan mijn droom en wat zou het mooi zijn wanneer dit een voorspellende droom mag zijn.

Een droom over iemand die veel voor mij betekent heeft en ik verbaas me zelf dat mijn droom me bracht in een situatie aan het water , in een motorboot over de meren van het mooie natuurschoon aan de Belterwiede, alsof er jaren wegvielen alsof t nooit anders geweest is. Deze droom pakt in ieder geval niemand mij meer af. Wat is het toch fijn wanneer je kunt dromen alsof het bijna werkelijkheid is.

Terug in het nu, vanochtend vroeg. Ik wandel naar beneden de trap af en buiten is het nog donker en duister. Ik word begroet door mijn trouwe leenhond Djurre die me kwispelend tegemoet komt lopen.

Ik heb een heel gezellig gesprek met deze mooie goudkleurige retriever . Geen idee of eigenares ” vakantieverblijf “, mijn eigen zusje, in de ochtend ook zulke gesprekken heeft met dit alweer 12 jarige hondenkind groot. Maar hij en ik converseren op dusdanige wijze dat menig mens er jaloers op zou worden. Ja ik praat en hij luistert. Geen weerwoord maar een lieve hondenblik. Best handig dit soort eenrichtingsverkeer gesprekken, (soms).

Het is maar goed dat jullie me niet gehoord hebben maar wat geniet ik van deze viervoeter die nu gezellig naast me ligt terwijl ik op mijn mobiel dit verhaaltje tik .

Ik heb zo mijn eigen gesprekken met mijn leenhond op dit adres in hartje centrum van zusje en zwager die lekker aan het uitwaaien zijn en zich misschien ‘ misselijk’ eten in Zeeuwse babbelaars. Vanmiddag komen ze alweer terug en zitten mijn oppasdagen er alweer op.

Ik open de houten luiken gemaakt door een man waarbij het spreekwoord op gaat ” Wat zijn ogen zien maken zijn handen” mijn zwager Dré, en ik zie dat de halve straat nog de luiken gesloten heeft . In een enkel huis brandt licht.

Nog geen autoverkeer druk … Rust …
De koffie smaakt hier altijd zo lekker , koffie van echte bonen, kopje koffie vers.
Ik maak zoals ik al langere tijd doe een lijstje van ” to do ” vandaag.

Een paar dingen die ” moeten ” een paar dingen die ” mogen “. Het geeft me overzicht en structuur in mijn nogal eens “te veel willen plannen” op een dag.

De wandellaarzen gaan aan en ik ga een korte maar fijne ochtendwandeling maken met mijn grote vriend langs het wintergroen wat nog weinig echt wintergezicht van ijs en sneeuw dit seizoen heeft gekend.

Vrijdagochtend de dag voor mijn logeerweekend naar mijn lieve vriendin in ten Boer vlakbij het gezellige Groningen waar ik ooit drie jaar lang wekelijks een dag naar school ging en de MBO opleiding Inrichtings Week deed. Ook een periode van mooie herinneringen. Studeren zoveel leuker werd dan mijn MAVO periode waarbij ik destijds dacht te leren voor de leraren. MAVO drie ook een onvergetelijke tijd maar zo anders, deed er maar liefst vijf jaar over! De Kinder Verzorging Jeugd verzorging die daarop volgde, inmiddels opleiding “antiek” was wel een opleiding waar ik door had dat ik echt voor mezelf en mijn eigen toekomst bezig was. Mijn mooiste stageplek mocht dan ook ruim twintig jaar mijn baan in de gehandicaptenzorg worden.

Ik besef steeds vaker hoe snel de tijd gaat …
Vanochtend in alle vroegte spreek ik met mijzelf af ” We gaan nog veel meer mooie herinneringen maken nu en morgen ” … Mijn lieve leenhond geeft mij een poot.

♡ Liefs Jet