Ik wandel …jij wandelt ?

Na een stormachtig dagje lacht de zon ons toe vandaag!
Ik heb er al enkele wandelingetjes opzitten dit jaar maar vandaag wordt onze vaste wandelochtend voor onze Stichting.
Vol verwachting liep ik vanochtend de treden van de trap naar beneden en trof ik zowaar … maar liefst twee trouwe wandelaars.
Niet getreurd … Met de zon die de ochtend zomers liet stralen en een goed humeur ruim een uur gewandeld.
Ongetwijfeld krijgen we een vaste wandelgroep die net als ons al wandelend gaan genieten van zoveel mooie stukjes Meppel.


Wandelen, het is en blijft zo gezond. Wie had ooit kunnen denken dat ik dat nog eens zou zeggen…
Wat had ik vroeger de pest eraan wanneer ik bij Opa en Oma logeerde en Opa op een vroege zondagochtend
met het glorieuze plan kwam eens een mooie boswandeling te maken.

Nu denk ik met een glimlach terug aan die vele wandelingen waar we cantharellen zochten in de bossen van
Havelte, waar Opa ons liet “kijken” naar de natuur. Net als hem mag ik graag fotograferen.
Pas veel later besef je hoe waardevol deze herinneringen zijn. Deze opa leerde mij ook naar details te kijken.
Ik kan als geen ander nu genieten van mooie luchten en een stukje natuur waar anderen argeloos aan voorbijlopen.

Deze opa die ook gedichten maakte en bij de krant werkte , stukjes in dialect schreef.
Mijn creativiteit heb ik namelijk niet van mijn ouders, mijn moeder is een hele bezige bij maar zie haar niet achter een schildersezel met verf in de weer.
Mijn vader was een sportman, hij voetbalde en reed op de wielerfiets nog eens de Elfstedentocht.
Gedichten of stukjes schrijven was aan hem niet besteed wel de derde helft in de plaatselijke sportkantine waar hij geloof ik aan een soort van polstraining deed.

Opa en Oma van moeders kant hadden een boerderij en transportbedrijf en waren altijd druk.
Vandaag liepen we aan de Bremenbergerweg daar waar Opa en Oma ooit land hadden en ze voor dag en dauw zeven ochtenden in de week met het autootje de koeien gingen melken.

Ze hebben enkele jaren zelfs een “melkautootje”gehad, een mini cooper station in knaloranje en groen en wat was ik ‘niet’ blij toen Opa me eens ophaalde van school en luid toeterend pontificaal voor school stond. Wat had ik graag nu zelf in een knalgroene oranje mini gereden! Toen vond ik het een “stom” afzichtelijk geval …Nu zou ik er super trots op zijn.

Wanneer je daar zo langs loopt zie ik zo mijn Oma weer zitten met overal aan, zakdoek om het haar gebonden en op een klein melkkrukje.
Oma die achter in de zestig was en nog rijlessen nam nadat Opa was overleden , en niet de rij instructeur bepaalde de route maar Oma want steevast wilde ze langs de Bremenbergerweg waar nog een aantal pinken in het land stonden.

Zo wandelden wij gedrieën zomaar ruim een uur weg , vitamientjes d weer mogen opdoen en zit het plan in mijn “koppie” de ochtenden vaker de wandelschoenen aan te trekken en wil ik de andere dagen toch dagelijks een half uur wandelen.

De woensdagochtenden wordt 9.30 uur vaste prik voor een wandelgroep.
Ik wandel … Jennie wandelt… Janet wandelt. Wij maken mooie plaatjes onderweg!

Wie gaan er mee wandelen?
“Laat Jetje maar wandelen”
Misschien tot volgende week woensdagochtend?

Jet